Judith Visser en Marshall op bezoek in Oosterhout
Maandagavond 11 mei gaf Judith Visser een lezing in Oosterhout, georganiseerd door de bibliotheek Theek 5. Het was een interessante en mooie avond, die nog wel even zal bijblijven bij alle aanwezigen.
Marshall
Ik heb inmiddels meerdere boeken van Judith Visser met veel plezier gelezen, met name haar Zondag-trilogie waarin ze vanuit hoofdpersonage Jasmijn vertelt hoe het is om autisme te hebben. Die drie boeken hebben veel indruk op mij gemaakt. Toen ik in onze bibliotheekvestiging zag dat Judith Visser een lezing gaf, heb ik meteen een kaartje gekocht. En vele anderen met mij, want ruim voordat de lezing plaatsvond was het al uitverkocht.
Op maandagavond 11 mei om 20:00 uur was het dan zover. Na een korte introductie door een medewerkster van Theek 5 kwamen Judith en Marshall het podium op. Voor degenen die dit niet weten: Judith heeft altijd één van haar honden met zich mee tijdens een lezing. Marshall is haar jongste hond en hij heeft heel erg moeten wennen aan andere mensen en aan publiek. Hij snuffelde in het begin even rond over het podium en hij viel al gauw in slaap. Prachtig! En het was ook mooi om te zien hoe hij op Judith reageerde. Wanneer Judith bijvoorbeeld over haar middelbareschooltijd vertelde, veranderde haar stem wat en dat merkte hij meteen op. Judith en Marshall hadden een prachtige interactie op zo’n moment. Bijzonder om dat te mogen zien.
Hoe gaat het?
Voordat Judith daadwerkelijk aan haar verhaal begon, vertelde ze dat ze heel snel zou gaan praten en dat ze heel veel wilde vertellen in het uur dat ze had. En ja, ze had het tempo er goed inzitten maar het was allemaal goed te volgen. Ze vertelde veel over haar jeugd (ook terug te lezen in ’Zondagskind’). Iets wat me is bijgebleven, was dat ze als kind het liefste op haar kamer bleef als je visite kwam. Heel soms moest ze dan toch haar kamer uit om bijvoorbeeld naar de wc te gaan. Dan zag ze wel eens een oom of tante en die vroeg dan aan haar “Ha Judith, hoe gaat het?” waarop zij meteen dacht: “Wat bedoelen ze hiermee? Wat betekent het?” Zo heb ik nog nooit over die vraag nagedacht, maar het is eigenlijk best wel een abstracte vraag.
Doe dingen waar je blij van wordt
Over haar volwassen leven vertelde ze ook het een en ander. Hierover kun je lezen in ’Zondagsleven’ en ’Zondagskracht’. Judith had dit laatste deel overigens ‘Zo is ze nu eenmaal’ willen noemen, maar de uitgeverij wilde dat het weer een titel met Zondag zou worden. Het werd ‘Zondagskracht’ met als ondertitel ‘Zo is ze nu eenmaal’.
Judith vertelde onder andere over haar werkende leven en hoe verschillend het was bij de twee bedrijven waarbij ze gewerkt heeft. Ze legde uit hoe het voor haar is om op visite te gaan of visite te krijgen. Dit heeft ze allebei zestien jaar geleden voor het laatst gedaan. En ze gaf regelmatig aan dat ze alleen kan vertellen over hoe zij het ervaart en dat andere mensen met autisme hele andere ervaringen kunnen en zullen hebben. Ze was 36 jaar toen ze ontdekte dat ze autisme had (door het volgen van rijlessen). Ze heeft nu een fijn leven met een lieve man en drie honden, waarin ze doet wat ze het liefste doet: boeken schrijven (met de hand in schriftjes van de HEMA).
Ze had een mooie boodschap (voor met name vrouwen omdat zij het vaak iedereen naar de zin willen maken): doe de dingen waar je blij van wordt (en niet wat sociaal wenselijk wordt geacht)! Als ze voor zichzelf sprak; zij gaat niet meer op visite en krijgt geen visite meer thuis. Haar man gaat nog wel. Ze heeft een hele goede vriendin waar ze vooral digitaal contact mee heeft. En zo is het goed voor haar. Dat vond ik mooi en inspirerend om te horen.
Signeren
Na afloop was het tijd voor het signeren. Judith zat achter een tafel en nam voor iedereen de tijd om een kort praatje te maken. Ik had zes boeken om te laten signeren en ze heeft ze allemaal van een handtekening voorzien. Voor onze oudste had ik haar eerste kinderboek gekocht, waar ze een verhaaltje voor hem in heeft geschreven. Ze vond het heel leuk om te horen hoe dol onze zoon op lezen is en dat hij zelf verhalen aan het schrijven is.
Judith heeft een mooie, boeiende en inspirerende lezing gegeven. Mocht je ooit in de gelegenheid zijn om naar een lezing van Judith Visser te gaan, dan raad ik je dat absoluut aan. Judith, bedankt voor deze fijne avond.